บทที่ 100 ไม่มาว

จากนั้นเสียงพูดคุยและเสียงชนแก้วดังขึ้นเรื่อยตามดีกรีแอลกอฮอลล์ที่ทุกคนดื่มเข้าไปและต่างก็กรึ่มได้ที่แต่มีคนหนึ่งที่ออกอาการมึนอย่างเห็นได้ชัดจากเสียงหัวเราะแผ่วหวานใสดุจระฆังแก้วที่คีรีภัทรฟังแล้วยิ้มพอใจที่เห็นคนตัวเล็กมีความสุขและเพื่อนของเขาก็ขยันหามุกตลกมาเล่าขานกันสนุกสนาน

“คริๆๆ..”

“พอแ...